Archief voor categorie Australia
Pfff, finally
After weeks searching, my first nuggets
De outback pub
Ik werk momenteel in de pub van Ora Banda, een gehucht dat slechts door middel van een gravelweggetje met de buitenwereld is verbonden en zegge en schrijven vier permanente inwoners heeft. Lekker rustig zul je denken, en inderdaad de Ora Banda pub is nou niet direct een happening place, maar er stoppen genoeg lokale goudzoekers, stuk voor stuk eersteklas wereldvreemde, eenzame, alcoholistische, kettingrokende mannen voor een biertje om het leven hier een beetje boeiend te houden.
Scotty bijvoorbeeld, die claimt een topgoudmijn uit te baten. Hij beweert wel meer dingen, namelijk dat hij is of was:
- de achterneef van Kevin Rudd, de vorige premier van Australie.
- de achterachterkleinzoon van William Tipple Smith, de man die als eerste goud in Australie vond.
- de ex-drummer van Pearl Jam
- een mijnbouwingenieur met een diploma in sound engineering
- een ex-bankier met een salaris van 200.000 dollar per jaar
Het enige dat ik met zekerheid kan zeggen is dat hij de backpackermeisjes die achter de bar staan lastigvalt, hij heel veel sjekkies rookt en hij elke avond voordat de pub sluit een fles goedkope port aanschaft.
Naast Scotty bestaat de clientele uit ondermeer Hank the Wank, Chickenman en Spin, maar daarover later meer.
Gekkengoud
Mijn hart begon te bonzen toen ik deze rots ontwaarde op het terrein van een verlaten mijn in de buurt van Davyhurst, een van de tientallen ghost towns die West-Australië rijk is.
“Kijk nou, deze steen zit barstensvol goud,” riep ik tegen de man die me een rondleiding in Davyhurst gaf.
“Fools gold, mate”, was het antwoord.
Oftewel gekkengoud of pyriet
Het landschap van de goudvelden van West-Australië is bezaaid met verlaten open pit mijnen. Als het goud op is, of de goudprijs instort, trekken de bedrijven verder en laten ze enorme gaten in de grond achter. Plus de fikse hopen grond, zogenaamde tailings, die uit die gaten zijn gekomen. Op die verwerkte hopen grond, waar ooit het goud in heeft gezeten, wil niks meer groeien. Tegenwoordig worden mijnbedrijven geacht de natuur weer enigszins te herstellen, maar niemand doet iets aan de schade die al is aangericht. De verkrachting van het landschap lijkt hier overigens niemand iets te kunnen schelen. Het hoort erbij, is zo’n beetje de houding. En bovendien we hebben bush genoeg hier, dus die paar gaten in de grond, ach, wat kan ons dat schelen.
En ze hebben hun voordelen, die mijnbergen, als je er op klimt, heb je prima ontvangst voor je mobiele telefoon.
Note to self
After three days in the Western Australian goldfields, I am not getting anywhere, hence…
Note to self: the fact that you are not finding any gold doesn’t mean it can’t be done.
A nice Perth couple showed me some of their recent finds today. Made me more than a bit jealous.
Steenkool, bushmaster etc
Zo staat er maanden niks van me in de krant, dan opeens twee verhalen (die overigens al een tijdje op de plank lagen) in enkele dagen na elkaar in NRC Handelsblad. Eentje over steenkool (pdf) – de grootste exportindustrie van Australie. De ander over de Bushmaster (pdf) – het uitstekende Australische legervoertuig dat Nederland in Afghanistan gebruikt. Over steenkool maakt ik al eerder een reportage voor VPRO’s Bureau Buitenland op Radio 1.
Autopech
Pecht hoort erbij. Maar als je de Nullarbor doorkuist vind je over een afstand van 1500 kilometer geen enkele nederzetting. En dus ook geen garages of monteurs. Ik zat dus nogal in de rats toen ik opeens een penetrante benzinegeur ontwaarde. Ik deed de motorklep open… en zag een straaltje benzine uit een slangetje spuiten. Met ouderwetse bandenplak en een hoop tape het gaatje gedicht en verder gereden. Na 788 km arriveerde ik in Norseman, waar Steve de slang in vijf minuten had gewisseld.
Steve werkte voor de wegenwacht en had prachtige verhalen over auto onheil op de Nullarbor… maar die bewaar ik lekker voor mijn boek!
De boosdoener!
Road kill along the Great Australian Bight
Ik voelde me klein en verloren nadat ik vijfhonderfd kilometer langs deze afgrond had gereden. De enige tegenliggers waren road trains (vrachtwagens met drie opleggers) en een handvol grey nomads in hun terreinwagens met caravan. Dit stuk oceaan heet overigens The Great Australian Bight, officieel een baai.
Nu al al 1000 kilometer geen dorpen meer, alleen road houses – veredelde benzinepompen – waar vrouwen met snorren achter de kassa staan (of als het meezit een backpacker uit Schotland), waar een kopje oploskoffie 7 dollar kost en de benzine twee keer zo duur is als in de rest van het land. Maar ik klaag niet, sterker, als er weer zo’n benzinepomp opdoemt spring ik een gat in de lucht, blij met elke vleug civilisatie.
Die borden van gisteren staan er niet voor niks, zo blijkt maar weer. Plenty of road kill.
Het heet niet voor niks ‘Nullabor’
Geplaatst door Jeroen in Australia, boek, goud, woestijnen op 25 juli 2010 20:37
Nullabor is een samentrekking van de Latijnse woorden Nullis en Arbor, oftewel Geen Bomen. The Nullabor is 200.000 km2 groot, en van oost naar west 1100 km lang. De naam is, zoals je ziet, goed gekozen.
En hier vind je ook een van de beroemdste verkeersborden van Australie. Dat middelste beest is een wombat, en je ziet inderdaad heel wat dooie exemplaren liggen. Ik heb overigens nog geen camel road kill gezien – maar wat niet is kan uiteraard nog komen.
Halfway across Australia
Geplaatst door Jeroen in Australia, boek, goud, woestijnen op 24 juli 2010 22:36
Altijd fijn om te weten waar je bent – halverwege het continent dus, dat schiet al op.
Ik rijd deze week van McLaren Flat, SA naar Kalgoorlie, WA – volgens Google Maps een afstand van precies 2202 km. Dat klinkt misschien niet zo indrukwekkend, wacht maar af tot je de foto’s hier de komende dagen ziet. Morgen begint de Nullabor – een vlakte van meer dan duizend kilometer zonder een enkel boompje.
En het is nu al beangstigend leeg (zeker als je in eentje bent). Een paar uur buiten Adelaide en je komt nog slecht om het uur een dorpje tegen.
Social Homes