Koop de ebook versie van U.S.1 hier voor maar € 3,99

Een paar uitspraken uit de recensies van destijds:

“Een klassiek reisverslag [...] Een sprankelend boek van een auteur die zes jaar in New York woonde, en weet waarover hij schrijft.”
Menno de Galan in NRC Handelsblad

“Van Bergeijk heeft gedaan wat eigenlijk iedereen die iets van de VS wil begrijpen zou moeten doen [...] Lees U.S.1 en sla bij een volgend bezoek aan de VS alle adviezen van het reisbureau in de wind.”
Maarten van Rossem in HP/De Tijd

“Een kritische, maar met liefde doordrenkte analyse van Amerika: je leest dezer dagen wel anders.”
Hans Bouman in de Volkskrant

“Sterk staaltje participating journalism.”
De Journalist

De achterflap:

Een half jaar na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 ging Jeroen van Bergeijk op zoek naar het ‘nieuwe’ Amerika. Hij maakte een reis langs de U.S. 1, de oudste snelweg van Amerika die van Maine naar Florida loopt. Veel Amerikanen denken dat hun land een metamorfose heeft doorgemaakt, maar zijn de Verenigde Staten inderdaad fundamenteel veranderd sinds ’9-11′? Om een antwoord te vinden op die vraag reed Jeroen van Bergeijk vijfduizend mijl in zijn roestige Cadillac Coupe de Ville door Amerika, bezocht hij ‘s werelds grootste casino, sprak hij met kersverse FBI-agenten, at hij een hamburger in het restaurant waar dit populaire gerecht werd uitgevonden, en sliep hij in de motelkamer waar de vliegtuigkapers hun laatste nacht doorbrachten.

Literaire non-fictie gold lang als een stiefkindje van zowel de journalistiek als de literatuur. Maar daar is de laatste jaren verandering in gekomen. De boeken van auteurs als Geert Mak, Annejet van der Zijl en Frank Westerman bestormen de bestsellerlijsten, worden bekroond met literaire prijzen en worden in vele landen vertaald. Hoogste tijd voor een boek dat deze ‘nieuwe’ stroming in kaart brengt.

In Meer dan de feiten ondervragen de journalisten Ceelen en Van Bergeijk dertien spraakmakende Nederlandstalige non-fictieauteurs tot in de kleinste details over hun vak. Wie zijn deze auteurs? Waarom kiezen ze voor deze manier van werken? Welke onderwerpen vinden ze interessant? Welke technieken gebruiken ze? Wat zijn hun schrijfroutines? Deze fascinerende serie gesprekken is een goudmijn voor wie alles wil weten over non-fictie schrijven.

Dit boek bevat gesprekken met Hugo Borst, Stella Braam, Martin Bril, Jan Brokken, Joris van Casteren, Lieve Joris, Judith Koelemeijer, Joris Luyendijk, Geert Mak, Rudi Rotthier, Gerard van Westerloo, Frank Westerman en Annejet van der Zijl.

Hier een stuk over het boek dat Han en ik voor de VPRO gids schreven.

En hier een stuk uit NRC Handelsblad over literaire non-fictie.

Nog wat kreten uit de recensies:
‘Het boek is monumentaal omdat het voor het eerst is dat dit aparte genre zo uitgebreid in de spotlight staat, én omdat het ook werkelijk een goed inhoudelijk boek is geworden, waarin het vooral om het schrijversvak gaat, en minder om de glitter en glamour van het auteurschap.’ - Boeken

‘Meer dan de feiten is behalve lezenswaardige vakliteratuur voor journalisten ook op te vatten als een impliciete kritiek op de staat van de journalistiek anno 2007.’ – De Leeuwarder Courant

‘Een zinnige inleiding en dito voorwoord van NRC-man Sjoerd de Jong beantwoorden de vraag waar de boom in literaire journalistiek vandaan komt.’ – Trouw

‘Van Bergeijk en Ceelen hebben het serieus aangepakt, hun vorm is streng, ze stellen iedereen dezelfde vragen, waardoor meteen duidelijk wordt hoe sterk de ondervraagden afwijken in hun aanpak. [...] Het levert bij elkaar een groepsportret op van journalisten die ons de werkelijkheid op een andere, nieuwe, indringende manier leren kennen dan de media doorgaans doen.’ – Het Parool

‘Meer dan de feiten biedt een interessant en insprirerende kijk op een vaak taai wordingsproces.’ – De Journalist

Ogenschijnlijk kan Warracknabeal wel een trekpleister gebruiken. Landschappelijk heeft het dorp weinig te bieden: de eentonige omgeving wordt gedomineerd graanvelden tot zover het oog reikt. Een soort Oost-Groningen in het kwadraat. Als hoogtepunten noemt de toeristische brochure van het dorp een droge rivierbedding, een picknickplek met gratis gebruik van barbecues en het Agricultural Machinery Museum. Een standbeeld van de muzikant zou het dorp aandacht opleveren, maar in Warracknabeal is niet iedereen ingenomen met Nick Cave. Sterker, waar in elk Australisch gehucht de meest triviale gebeurtenis uit de korte nationale geschiedenis met een gedenkplaat wordt herdacht, daar lijkt Warracknabeal geen enkele behoefte te hebben haar beroemdste inwoner te eren. Geen “Birthplace of Nick Cave”-bordje bij de ingang van het dorp, geen Nick Cave cd’s te koop in het toeristenbureau, geen Nick Cave wandelroute.

Boven de bar van de plaatselijke pub hangt een A4’tje waarop met viltstift is gekalkt: Time is never wasted, if you’re wasted all the time. Jake, een geboren en getogen Warracknabealer, leeft klaarblijkelijk naar dat motto. Met dubbele tong staat hij me te woord. ,,Als ze Nick Cave een standbeeld geven, dan kunnen ze mij er godverdomme ook wel een geven”, mompelt hij. ,,Wat heeft hij ooit voor ons gedaan?” Tess, de bardame, daarentegen kan zich wel vinden in Cave’s plannen. “Ik vind het wel cool, dan gebeurt er hier tenminste es wat.”  Weet ze misschien iets meer over het standbeeld? Of waar het geboortehuis van Cave zich bevindt? ,,Nee, daar kan ik je niet mee helpen mate.”

Als ik de volgende dag het piepkleine toeristenbureau, ingeklemd tussen een paar stinkende openbare toiletten en de dienstingang van een supermarkt, binnenwandel, schrikt de dame achter de balie uit haar middagdutje wakker. Ook zij weet niks te vertellen over de eerste jaren van zijn leven die Cave hier spendeerde. “Waarom bezoekt u het Agricultural Machinery Museum niet?” Als ik aanhoud zegt ze: ,,Probeer het eens bij de kringloopwinkel. Die dames daar weten alles van de geschiedenis van Warracknabeal.”

In de kringloopwinkel, tegenover de rotonde waar het Cave standbeeld zou moeten verrijzen, zijn de schappen gevuld met vergeelde koekblikken, honderden borrelglaasjes en rafelige paperbacks. “Onze burgemeester had wel oren naar de plannen van meneer Cave” vertelt de allervriendelijkste bejaarde dame achter de kassa. “Maar de gemeenteraad wilde er geen cent voor betalen. Daarna hebben we niks meer van het standbeeld vernomen. Bovendien…”, voegt ze er aarzelend aan toen. ,,…wilde niemand ons schapen standbeeld kwijt.” Na met een paar vriendinnen te hebben overlegd, overhandigt de vrouw me een papiertje met het adres van Nick Cave’s geboortehuis. Na vijf minuten sta ik voor de bescheiden bungalow, die een verlaten indruk maakt. Er zit aluminiumfolie tegen de ramen geplakt. Het gras is al in geen tijden gemaaid.

Uiteraard staat er geen Nick Cave-werd-hier-geboren-bordje in de tuin.

Eerder gepubliceerd op de achterpagina van NRC Handelsblad

Beacon island, de plek waar Jeronimus Cornelisz zo’n 120 mensen de dood injoeg. Mike Dash beargumenteert vrij overtuigend dat Jeroentje een psychopaat was – hij wist zijn mede-muiters zover te krijgen de moorden te plegen, zelf maakte hij geen vuile handen

Het ‘Lange Eiland’ waar muiter Jeronimus Cornelisz uiteindelijk door opperkoopman Francisco Pelsaert, die zijn bemanning in de steek had gelaten en met een sloep naar Batavia was gevaren om daar hulp te halen, werd opgehangen (nadat eerst zijn handen met hamer en beitel waren afgehakt).

Piloot Scotty, 26 jaar, vliegt al sinds zijn zeventiende.

Een van Cornelisz’ slachtoffers, tentoongesteld in het WA Museum in Freemantle. Beetje onsmakelijk wel, toch?

Marktplaatsadvertentie

Alles? Nou ja, dat dan weer niet, maar voldoende voor het volgende plan:

We gaan zelf wijn maken!

We (Remke vooral) hebben de afgelopen tijd talloze druivenplanten van dichtbij bekeken, ontelbare wijnen geproefd en oeverloos over wijn gepraat met de lokale specialisten. Dus: tijd om zelf aan de slag te gaan.

In overleg met Gemtree Vineyards directeur Andrew Buttery en Gemtree wijnmaker Mike Brown, hebben we besloten een rode wijn te maken die we zelf lekker vinden en die tegelijkertijd laat zien waar McLaren Vale goed in is: prachtige shiraz. In het mediterrane klimaat van deze regio heeft deze rode druif het al anderhalve eeuw reuze naar z’n zin, dus de expertise die lokale wijnmakers hebben is enorm.

Je hebt de mogelijkheid om onze wijn nu al te bestellen!

Misschien een overbodige toelichting, maar we gaan natuurlijk niet lopen klooien. Alle stadia van het produktieproces doorlopen we met Mike aan onze zijde en goddank is hij niet de minste. Om een idee te geven:

• Gemtree Vineyards, dat sinds 1998 wijn maakt, was in 2009 een van de ‘Dark Horses’ van de Australische wijnautoriteit James Halliday, oftewel veelbelovende wijnbedrijven die we allemaal in de gaten moeten houden.
• De Britse Jancis Robinson, een van ’s werelds meest invloedrijke wijnschrijvers, noemde onlangs Gemtree’s 2006 White Lees Shiraz ‘a truly ground-breaking wine’

Mike, altijd te porren voor een experiment, vindt het een geweldig plan, zolang dit duidelijk is: “One thing we are not going to do, is make average booze.”

Niet zomaar ‘een lekker wijntje’ dus.

Alles goed en wel, maar om die wijn te krijgen, moeten we kosten gaan maken. Flinke kosten. We werken met een professioneel bedrijf waar men in tonnen fruit, hectoliters wijn en dozijnen flessen denkt, dus wij hebben straks een flinke voorraad wijn die ook nog eens een paar oceanen over moet. Dus willen we de wijn graag met zoveel mogelijk mensen delen en maken we je het zo aantrekkelijk mogelijk een doos van zes of twaalf te bestellen.

Dat lijkt misschien veel, maar het plan is een wijn te maken in de stijl die McLaren Vale zo’n goede naam heeft bezorgd: vol, soepel, plezierig om jong te drinken, maar nog lekkerder als je wat geduld hebt. Oftewel: koop een doos van twaalf en geef jezelf een jaar of drie om ‘m leeg te krijgen.

Met jouw bestelling word je een soort aandeelhouder in dit project! We vragen je de helft van het totale bedrag van je bestelling nu te betalen, de andere helft op het moment dat wij de flessen bij jou komen thuisbezorgen. Ja, de theoretische mogelijkheid bestaat dat er een onherstelbare kink in de kabel komt en je dat eerste deel van je geld kwijt bent. Maar de kans is veel groter dat je straks een stel unieke, ontzettend lekkere flessen in je rek hebt liggen.

Zie hier de prijzen:

Iedereen die nu een bestelling doet, wordt de komende tijd met enige regelmaat op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen rond druiven, sap, gist en vaten.

Jeroen van Bergeijk
Remke de Lange

Geinteresseerd? Stuur een mailtje en we laten je weten hoe je kunt betalen.

Die kon ik natuurlijk niet laten liggen. Enne... ligt het aan mij of denk je bij Amsterdam Delight aan iets anders dan gevulde koeken