… vond Martin Bril. Samen met Han Ceelen interviewde ik Bril twee jaar geleden voor ons boek ‘Meer dan de feiten‘. We waren slechts geinteresseerd in een ding: zijn manier van werken:

—————–

Hoe vind je onderwerpen voor je columns?
‘Heel eenvoudig: door de agenda’s bij te houden. Ik check ieder weekend de agenda’s van het ANP, de politieke partijen, rechtbanken enzovoort. Dat geeft wel ongeveer aan wat er in een week gaat gebeuren, bomaanslagen daargelaten. En ik knip de kranten van de voorgaande week, ook de regionale. Daar vind ik altijd wel interessante onderwerpen die de Volkskrant nog niet heeft gecoverd. Zo heb ik op zondag meestal wel een beeld van wat ik die week ga doen.’

Over welke onderwerpen schrijf je graag?
‘Het liefst ga ik tegenwoordig naar een bijeenkomst. Een proces, een minister die een lint doorknipt, een brug die wordt geopend. Maar ik heb ook voldoende alternatieven. Hoe langer je dit werk doet, hoe rijker je palet en hoe meer subgenres je tot je beschikking hebt. Soms vertrek ik vanuit een associatie of een gedachte. Een andere keer rijd ik zomaar wat rond en gebruik ik het landschap als invalshoek. Weer een andere keer muziek. Of ik ga een praatje met iemand maken. In mijn Parool-tijd schreef ik ook graag op het randje van het niets. Maakte ik stukjes over een brievenbus, een lantaarnpaal, een buurvrouw die iets uittrok. Die belangstelling dateert al uit mijn middelbareschooltijd. Ik was gek op auteurs als Marguerite Duras, een spookachtige verschijning die gefascineerd was door de leegte en de stilte. Zij kon prachtig schrijven over een tennisbal die heen en weer ging, terwijl men broeierig naar elkaar verlangde. In het begin vond ik dat soort stukjes makkelijker dan tegenwoordig. Ik rijd nu liever naar Zwitserland om te kijken of daar iets gebeurt dan dat ik thuis ga zitten wachten op iets dat misschien niet komt.’ Lees verder »

Jan Kuitenbrouwer doet in zijn column in Trouw een tikkeltje laatdunkend over een artikel over tv-serie The Wire dat ik schreef voor HP/De Tijd (helaas niet online).

Jan schrijft:

“Superlatieven schieten de auteur te kort, The Wire gaat niet alleen over cops and robbers, nee, het moderne grotestadsleven als geheel, in zijn volle breedte, vormt het onderwerp, en daardoor transcendeert de serie zijn genre en kan zich meten met het werk van literaire grootheden als Dickens, Balzac en Shakespeare. Het is een typische journalistieke denkfout om wanneer tussen twee dingen een overeenkomst bestaat, die beide dingen ook meteen tot elkaars gelijke uit te roepen [...]”

Ik vind dat Jan hier nogal uit de bocht schiet.

Het dunkt mij dat als iemand zich in deze bezondigd aan een klassieke journalistieke denkfout het Jan wel is: namelijk iemand woorden in de mond leggen. Want ik vergelijk The Wire helemaal niet met Dickens, Balzac en Shakespeare. Ik vermeld alleen de journalistiek relevantie informatie dat de serie met deze schrijvers is vergeleken. Door anderen. En bovendien is vergelijken echt iets anders dan aan elkaar gelijkstellen. Jan zou als geen ander moeten weten dat de vergelijking een effectief journalistiek en literair stijlmiddel is.

Kijk, dat vind ik nou gemakzuchtige ‘journalistiek’. Iemands woorden misbruiken om zelf een puntje te scoren.

Stukje digitale dode bomen media:

Zelden zo’n voldaan gevoel gehad als na het eigenhandig omzagen en in mootjes hakken van deze eik. En ook nog milieu-technisch verantwoord want goed voor het wakelveldje op landgoed De Biesterije.

Lees verder »

I came across this wretched sheep on the border of Senegal and Mauritania, on the eve of Tabaski 2005.

The Lorraine Motel in Memphis waar Dr. Martin Luther King, Jr. werd doodgeschoten is nu het National Civil Rights Museum.

De presidentiele automobiel (een Cadillac, die ouwe Clinton wist wel van het goede leven te genieten) in de tamelijk saaie William J. Clinton Presidential Library in Little Rock, Arkansas.

Wat me opviel:

- Slechts een paar woorden worden gewijd aan Monica Lewinksy, des te meer aan alle vuile Republikeinse streken. Hij is nog steeds boos, is mijn indruk.

- Clinton doet erg zijn best om te doen voorkomen dat hij terrorisme tijdens zijn presidentschap als een enorm gevaar zag, en misschien was hij zich meer bewust van de dreiging van Al Qaida dan Bush, maar een excuus voor de kruisraketten op een medicijnfabriek in Kartoum, Sudan, zit er in ieder geval niet in.

Het is geloof ik de derde keer dat ik de Cadillac Ranch, even buiten Amarillo, Texas bezoek, en elke keer hebben de auto’s weer een andere kleur.

Trouwe lezers van dit weblog zullen zich wellicht herinneren dat ik vorig zomer een Lincoln Town Car kocht om daar mee door de VS te reizen. Het was de bedoeling de auto aan het eind van de trip te verkopen, maar natuurlijk lukte dat niet. Enfin, de auto stond al die tijd in de buurt van Las Vegas geparkeerd. Nu hoop ik hem in een weekje van Vegas naar New York te rijden, waar ik de zomer doorbreng.

Ik was begin 2003 net een half jaartje terug uit New York en verbaasde me er over dat ze ook in N’Djamena, de hoofdstad van Tsjaad, gele taxi’s hadden. Ik was op reis van Algerije, via Niger en Tsjaad, naar Sudan. De crisis in Darfur was net uitgebroken, maar daarvan had ik geen idee.

Afijn, in N’Djamena kampeerden alle ‘overlanders‘ in de ‘tuin’ van het Novotel (200 euro per nacht voor een kamer). ‘Tuin’ bleek niet echt te kloppen: het was de vuilstortplaats. De douche werd door de bewakers van het hotel gebruikt als urinoir.

Nu is er een revolutie aan de gang in N’Djamena, en er lijkt niet één westerse verslaggever ter plaatse. Zowel The Associated Press als Reuters kunnen weinig anders doen dan de employees van westerse hotels -waaronder het Novotel – bellen om een indruk te krijgen van de gebeurtenissen. Wie interesseert zich voor deze staatsgreep? We willen liever van uur tot uur op de hoogte worden gehouden van de ontwikkelingen rond Peter R. de Vries.