…er volgenden er nog heel, heel veel na dit exemplaar.

“De goudprijs staat sinds een jaar op recordhoogte. Dat brengt in Australië heuse goudzoekers op de been. Niet langer met goudzeef en schep, maar met hightech metaaldetectors in de hand gaan zij op zoek naar het goud dat nog altijd in de Australische wildernis ligt verborgen.

Wie zijn die moderne goudzoekers? Stoere individualisten of meelijwekkende drop-outs? Wat bezielt hen om door de woestenij te zwerven in de hoop genoeg van het edele metaal te vinden om een inkomen bij elkaar te sprokkelen? Radiomaker Jeroen van Bergeijk tikt een metaaldetector op de kop en trekt er in Australië op uit, op zoek naar goudzoekers…. en goud.”

Alles? Nou ja, dat dan weer niet, maar voldoende voor het volgende plan:

We gaan zelf wijn maken!

We (Remke vooral) hebben de afgelopen tijd talloze druivenplanten van dichtbij bekeken, ontelbare wijnen geproefd en oeverloos over wijn gepraat met de lokale specialisten. Dus: tijd om zelf aan de slag te gaan.

In overleg met Gemtree Vineyards directeur Andrew Buttery en Gemtree wijnmaker Mike Brown, hebben we besloten een rode wijn te maken die we zelf lekker vinden en die tegelijkertijd laat zien waar McLaren Vale goed in is: prachtige shiraz. In het mediterrane klimaat van deze regio heeft deze rode druif het al anderhalve eeuw reuze naar z’n zin, dus de expertise die lokale wijnmakers hebben is enorm.

Je hebt de mogelijkheid om onze wijn nu al te bestellen!

Misschien een overbodige toelichting, maar we gaan natuurlijk niet lopen klooien. Alle stadia van het produktieproces doorlopen we met Mike aan onze zijde en goddank is hij niet de minste. Om een idee te geven:

• Gemtree Vineyards, dat sinds 1998 wijn maakt, was in 2009 een van de ‘Dark Horses’ van de Australische wijnautoriteit James Halliday, oftewel veelbelovende wijnbedrijven die we allemaal in de gaten moeten houden.
• De Britse Jancis Robinson, een van ’s werelds meest invloedrijke wijnschrijvers, noemde onlangs Gemtree’s 2006 White Lees Shiraz ‘a truly ground-breaking wine’

Mike, altijd te porren voor een experiment, vindt het een geweldig plan, zolang dit duidelijk is: “One thing we are not going to do, is make average booze.”

Niet zomaar ‘een lekker wijntje’ dus.

Alles goed en wel, maar om die wijn te krijgen, moeten we kosten gaan maken. Flinke kosten. We werken met een professioneel bedrijf waar men in tonnen fruit, hectoliters wijn en dozijnen flessen denkt, dus wij hebben straks een flinke voorraad wijn die ook nog eens een paar oceanen over moet. Dus willen we de wijn graag met zoveel mogelijk mensen delen en maken we je het zo aantrekkelijk mogelijk een doos van zes of twaalf te bestellen.

Dat lijkt misschien veel, maar het plan is een wijn te maken in de stijl die McLaren Vale zo’n goede naam heeft bezorgd: vol, soepel, plezierig om jong te drinken, maar nog lekkerder als je wat geduld hebt. Oftewel: koop een doos van twaalf en geef jezelf een jaar of drie om ‘m leeg te krijgen.

Met jouw bestelling word je een soort aandeelhouder in dit project! We vragen je de helft van het totale bedrag van je bestelling nu te betalen, de andere helft op het moment dat wij de flessen bij jou komen thuisbezorgen. Ja, de theoretische mogelijkheid bestaat dat er een onherstelbare kink in de kabel komt en je dat eerste deel van je geld kwijt bent. Maar de kans is veel groter dat je straks een stel unieke, ontzettend lekkere flessen in je rek hebt liggen.

Zie hier de prijzen:

Iedereen die nu een bestelling doet, wordt de komende tijd met enige regelmaat op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen rond druiven, sap, gist en vaten.

Jeroen van Bergeijk
Remke de Lange

Geinteresseerd? Stuur een mailtje en we laten je weten hoe je kunt betalen.

Maar er is ook een vervallen, monumentaal treinstation.

En er is een lied over Serviceton. Een lied van Tom Waits. Een prachtig, droevig nummer, Town With No Cheer genaamd, dat als geen ander de eenzaamheid van het Australische platteland bezingt. Een nummer dat in je hoofd blijft rondspoken. Het is dit nummer dat mij naar Serviceton heeft gelokt.

Het ooit levendige plaatsje dankt zijn ontstaan aan de spoorlijn Melbourne – Adelaide. Bij de aanleg van die spoorlijn werd halverwege, op de grens van de staten Victoria en South Australia, een treinstation gebouwd: Serviceton Station. Omdat Australië toen nog geen federatie was, moest iedereen hier uitstappen om door de douane te gaan. Reizigers moesten vaak enige uren zoet brengen en dus groeide er rond het station een nederzetting die kon bogen op een hotel, een kapper, verschillende winkels en uiteraard enkele bars. Maar toen Tom Waits in 1981 met de trein in Serviceton arriveerde, was van dat alles niks meer over. Er stopten nauwelijks nog treinen. De winkels waren dichtgespijkerd, de huizen verlaten. Maar wat hem vooral dwarszat, was dat spoorwegmaatschappij Vic Rail de stationsrestauratie had gesloten. Nergens kon hij een biertje krijgen. Vandaar dat hij op zijn klassieke album Swordfishtrombones lamenteert: “Niets droeviger dan a town with no cheer.” Een paar jaar later werd Serviceton Station definitief gesloten. Sindsdien raast de sneltrein van Adelaide naar Melbourne zonder te stoppen voorbij.

Goed, dat was begin jaren tachtig. Hoe zou Serviceton er tegenwoordig bij liggen? Zou het dorp een comeback hebben gemaakt? Zou het Australische economische wonder – Australië is het enige ontwikkelde land dat het afgelopen jaar niet in een recessie belandde – ook in Serviceton zijn uitwerking hebben gehad?

Nou nee.

“De regering zegt dat er in Australië geen recessie is”, bromt Ron, de zelfbenoemde conciërge van het afgetakelde treinstation. “Maar ik merk er niks van. Ik ben al twee jaar werkeloos. Hier in de omgeving is geen werk meer te krijgen. Iedereen trekt naar het Westen, daar kun je in de mijnindustrie goed geld verdienen.”

En inderdaad, Serviceton is nog altijd een town with no cheer. Geen winkels, geen hotel, en zeker geen bar. Wat vindt Ron, die zijn hele leven in Serviceton heeft gewoond, er eigenlijk van dat Waits zo’n treurig nummer over zijn geboorteplaats heeft geschreven? “Waits beschrijft precies hoe het hier is. Hoe verstikkend heet het kan zijn in de zomer, hoe dorstig je kan worden van de stoffige wegen. Ik vind het een geweldige song.”

Tegen beter weten in, blijft Ron in Serviceton geloven. Hij denkt dat dorp er weer bovenop komt als de spoorwegmaatschappij hem toestemming geeft het door Waits bezongen treinstation tot een chique Bed and Breakfast te verbouwen. Vol trots leidt hij me rond door het vervallen, spookachtige gebouw, waaraan sinds de jaren dertig niets meer lijkt te zijn veranderd. Gietijzeren bedden staan in de bediendevertrekken, het originele Engelse porselein staat nog keurig opgestapeld in de keukenkastjes. Aan de andere kant: trappen missen treden en in het dak hebben vogels nesten gebouwd. Maar volgens Ron zijn dat onbeduidende details. Hij ziet het helemaal voor zich: de bezemkast wordt een eenpersoonskamer, de zolder een heuse Honeymoon Suite. En in de voormalige Dining and Refreshment Room wordt de bar uiteraard weer geopend. Zodat Serviceton eindelijk een town with cheer wordt.

(eerder, in verkorte versie, verschenen op de Achterpagina van NRC Handelsblad)