Daarnaast is er ook een speciale voorstelling in Barendrecht (waar de film zich afspeelt) in het theater het Kruispunt. Kaarten zijn aldaar te bekomen.
29 november 20.15 het Kruispunt, Barendrecht.
Er staat inmiddels ook een mooie trailer op YouTube:
Veertig jaar geleden arriveerden de eerste Marokkaanse gastarbeiders in Nederland. Die generatie is nu met pensioen. Hoe kijken zij terug op hun leven in Nederland? Met die vraag in het achterhoofd zocht Jeroen van Bergeijk een aantal Marokkanen op die decennialang in de Hooimeijer beschuitfabriek in Barendrecht werkte – een fabriek waarvan zijn vader directeur was.
‘Aan ons den arbeid’ is een melancholiek portret van de jaren zeventig, toen allochtonen nog gastarbeiders heetten en hartelijk verwelkomd werden in Nederland. Het is tevens een orale geschiedenis van de mores op de werkvloer: in de inmiddels verlaten en vervallen beschuitfabriek, laat Van Bergeijk zijn vader en de Marokkaanse en Nederlandse werknemers vertellen hoe het er destijds aan toeging.
Aan de hand van de Marokkanen van de Hooimeijer beschuitfabriek, schetst Van Bergeijk de typische levensloop van de eerste Marokkanen in Nederland. De jonge en analfabete Marokkanen die in Nederland arriveerden, verrichtten zwaar werk. Gecommuniceerd werd er met handen en voeten. Ze sliepen in een pension op het terrein, en waren nooit te beroerd twee diensten op een dag te draaien. “Ik heb wel eens gezegd: ik wou dat ik alleen maar Marokkanen had”, vertelt een oud-beschuitchef in de film. “Ze waren heel gedienstig. Je kon ze altijd maar pakken.” Gaandeweg veranderde dat: de mannen lieten hun gezinnen overkomen en in latere jaren eiste de zware arbeid zijn tol. Velen belandden in de ziektewet. Anderen werden door automatisering overbodig
Anno 2007 verlangen sommigen terug naar de jaren zeventig toen “Nederlanders en Marokkanen net vrienden waren”. Anderen zien om in verbittering: “Nederlanders haten ons nu.”.
Ik was met mijn geliefde een paar dagen in Maastricht. Ik vond een briefje op straat waarop stond “Eens surfen a.u.b. i.v.m oudejaarsavond”. Ik ben dol op dit soort briefjes. Ze roepen immer vele vragen op en ik fantaseer er direct een heel leven bij.
Wie gebruikt nog het woord “surfen”? En wat moet er gesurfd worden voor oudejaarsavond? Recepten voor oliebollen? Restaurants die open zijn op 31 december? Vragen, vragen, vragen.
Als je er oog voor hebt, kom je overal rare briefjes tegen, maar die paar dagen in Maastricht waren wel heel vruchtbaar. De volgende dag bezochten we de Sint Servaas kerk en daar viel in een kapel mijn oog op het zogenaamde intentieboek (een multomap). De bedoeling van dit intentieboek is dat je als het ware via Sint Servaas met God kunt communiceren (”Hij is onze voorspreker bij de Heer”). De berichten in het boek worden tijdens de mis voorgelezen en daarna op het graf van Servaas gelegd. De multomap lag open bij dit bericht:
(klik voor een vergroting)
Wat ik me nu afvraag is dit: is dit bericht echt voorgelezen tijdens de Heilige Mis? En zo ja: werd er gelachen? En: wat een prachtig verhaal ook.
Vlakbij ons hotel tenslotte - de hele stationsstraat was ermee volgeplakt - zag ik dit postertje:
Wederom vragen: Een verontwaardigde klant? Een boze ex-employee? Een concurrerend restaurant?
Deze inkijkjes in het leven van vreemden is overigens ook wat mij zo aantrekt aan de Briefgeheimen / Postsecret projecten. Hier een artikel daarover dat ik vorige week voor de vpro-gids maakte.
Ik zag deze week Werner Herzog’s Rescue Dawn waarin hij verhaalt van de gruwelijke avonturen van piloot Dieter Dengler. Herzog maakte al eerder een film over hetzelfde verhaal: Little Dieter needs to fly. Tien jaar geleden interviewde ik deze Dieter Dengler voor de VPRO-gids en Humo. Bij herlezing vind ik het nog steeds wel een geslaagd interview.
–
“JE HEBT JE VROUW VERLOREN IN EEN AUTO ONGELUK? WELL, GET ANOTHER ONE” Dieter Dengler over de documentaire Little Dieter Needs To Fly
Little Dieter Needs to Fly is de nieuwste documentaire van Werner Herzog, de regisseur van zulke intense speelfilms als Aguirre der Zorn Gottes, Fitzcarraldo en Jeder für Sich und Gott gegen Alle. Little Dieter Needs to Fly is een typische Herzog film. Net als in zijn beste speelfilms, toont hij ook hier een man die zich door geen tegenslag laat weerhouden om zijn dromen te verwezenlijken. In Little Dieter Needs to Fly vertelt Herzog het levensverhaal van Dieter Dengler.
Ik waande me even weer in Afrika. Het laatste restantje van Route 66 was weggespoeld. Wat restte wat een heuse wasbordpiste en los zand. Bleek dat we waren verdwaald en op een achterafweggetje beland.
