Ogenschijnlijk zijn er weinig redenen om het Australische gehucht Serviceton te bezoeken. Het plaatsje telt krap vijftig inwoners. De verf bladdert van de houten bungalows. Er staan autowrakken in de voortuinen. Er is een postkantoor annex general store, die alleen ’s ochtends een paar uur is geopend. Vanaf de omringende grasvlakten blaast de warme wind door de lege straten.

Maar er is ook een vervallen, monumentaal treinstation.

En er is een lied over Serviceton. Een lied van Tom Waits. Een prachtig, droevig nummer, Town With No Cheer genaamd, dat als geen ander de eenzaamheid van het Australische platteland bezingt. Een nummer dat in je hoofd blijft rondspoken. Het is dit nummer dat mij naar Serviceton heeft gelokt.

Het ooit levendige plaatsje dankt zijn ontstaan aan de spoorlijn Melbourne – Adelaide. Bij de aanleg van die spoorlijn werd halverwege, op de grens van de staten Victoria en South Australia, een treinstation gebouwd: Serviceton Station. Omdat Australië toen nog geen federatie was, moest iedereen hier uitstappen om door de douane te gaan. Reizigers moesten vaak enige uren zoet brengen en dus groeide er rond het station een nederzetting die kon bogen op een hotel, een kapper, verschillende winkels en uiteraard enkele bars. Maar toen Tom Waits in 1981 met de trein in Serviceton arriveerde, was van dat alles niks meer over. Er stopten nauwelijks nog treinen. De winkels waren dichtgespijkerd, de huizen verlaten. Maar wat hem vooral dwarszat, was dat spoorwegmaatschappij Vic Rail de stationsrestauratie had gesloten. Nergens kon hij een biertje krijgen. Vandaar dat hij op zijn klassieke album Swordfishtrombones lamenteert: “Niets droeviger dan a town with no cheer.” Een paar jaar later werd Serviceton Station definitief gesloten. Sindsdien raast de sneltrein van Adelaide naar Melbourne zonder te stoppen voorbij. Lees verder »