Een lezer schrijft

M. stuurde een mailtje waar ik zeer van opvrolijkte: “K. begon met een paar bladzijdes in je boek, en kon niet meer stoppen. Ze is nu op een kwart en verheugt zich op de rest. Ik citeer: Het leest heel snel, maar (op verbaasde toon) het is toch niet oppervlakkig. Zeg Jeroen maar dat het leest als een trein.”

Tros Nieuwsshow

Mijn schoonvader zet altijd de radio uit als Martin Ross aan het woord komt, maar ik vind hem wel vermakelijk. Aanstekelijk zelfs. Toen ik de wachtruimte van de Tros Nieuwsshow binnenliep zat Martin daar aan tafel. Hij riep uit: ‘Ah, u hebt een boek geschreven!’ Hij begon erin te bladeren – achterin natuurlijk – en vertelde me welke FANTASTISCHE en FASCINERENDE boeken De Saint-Exupery, Kapu?ci?ski en Pirsig wel niet geschreven hadden. Wat ik uiteraard moest beamen. De presentatoren hadden het boek gelezen, het gesprek was leuk. Ik was tevreden.

Zes Minuten

Gisteren was ik te gast bij het radioprogramma Weg met BNN. Ik voelde me nogal oud tussen al die backpackende kids van ver onder de dertig. Ik kreeg precies zes minuten om mijn boek Mijn Mercedes is niet te koop, waar ik zo’n anderhalf jaar aan heb gewerkt, onder de aandacht te brengen. In de regiekamer zat men te keten, je kon de herrie door het glas van de studio horen. Zo gaan die dingen, dat weet ik wel. Zes minuten is lang niet slecht. En ik waardeer het dat BNN aandacht aan mijn boek besteedt. Toch vraag ik me …

Fietsbanden

Hermans en Van ’t Reve op het Waterlooplein, Amsterdam (1954) Ik las in de krant dat Reve in Machelen-aan-de-Leie woonde, in de buurt van Gent. Ik was daar toevallig in de buurt vorige week, zonder dat ik wist dat ik in de nabijheid van de volksschrijver verkeerde, om Lieve Joris te interviewen die zich op het Vlaamse platteland heeft teruggetrokken om haar nieuwe boek te voltooien. ’s Nachts, op de weg terug naar Amsterdam, moesten we tanken. Benzinepompen bleken langs de Vlaamse wegen dun gezaaid. Het wijzertje dat aangeeft hoeveel benzine je nog hebt, kwam dieper en dieper te liggen. …