Jeroen van Bergeijk

Ik was in Alice Springs en omgeving voor een verhaal over wilde kamelen (over een paar weken in de VPRO GIDS). Moest heel ver de outback in voordat ik mijn eerste kameel vond, maar daarna zag je dan ook in bosjes.

Bad news from Down Under. The weather has turned, and the Portugese millipedes are out again in droves. Boy, these must the most disgusting and irritating pests in Australia (okay, apart from the flies). THEY ARE EVERYWHERE!

Tags: millipede

Ziehier mijn eerste emmer vol zelf geplukte druiven die moet gaan resulteren in een zelfgemaakte prachtwijn.

…er volgenden er nog heel, heel veel na dit exemplaar.

Tja. Daar stonden we dan. Zo vaak waren we doodgegooid met waarschuwingen voor bushfires dat we het op een gegeven moment niet meer erg serieus namen. Maar toen kwamen we terug van het strand en was er een kilometer verderop, bij de buren zeg maar, een flinke fik aan de gang. De website van de brandweer meldde aanvankelijk dat de boel onder controle was, maar na een half uurtje werd gezegd dat “leaving now may be your only option”. En natuurlijk hadden we geen “bushfire survival plan”, maar zijn we gewoon in de auto gestapt en een stukje gaan rijden. Na een paar uur was het gevaar geweken.

Tags: bushfire, McLaren Vale

Aanstaande zondag, 28 februari, wordt om 21.00 uur mijn nieuwe radio documentaire getiteld Goudkoorts uitgezonden op Radio 1.

“De goudprijs staat sinds een jaar op recordhoogte. Dat brengt in Australië heuse goudzoekers op de been. Niet langer met goudzeef en schep, maar met hightech metaaldetectors in de hand gaan zij op zoek naar het goud dat nog altijd in de Australische wildernis ligt verborgen.

Wie zijn die moderne goudzoekers? Stoere individualisten of meelijwekkende drop-outs? Wat bezielt hen om door de woestenij te zwerven in de hoop genoeg van het edele metaal te vinden om een inkomen bij elkaar te sprokkelen? Radiomaker Jeroen van Bergeijk tikt een metaaldetector op de kop en trekt er in Australië op uit, op zoek naar goudzoekers…. en goud.”

Tags: gold, goud

We gaan zelf wijn maken!

We (Remke vooral) hebben de afgelopen tijd talloze druivenplanten van dichtbij bekeken, ontelbare wijnen geproefd en oeverloos over wijn gepraat met de lokale specialisten. Dus: tijd om zelf aan de slag te gaan.

In overleg met Gemtree Vineyards directeur Andrew Buttery en Gemtree wijnmaker Mike Brown, hebben we besloten een rode wijn te maken die we zelf lekker vinden en die tegelijkertijd laat zien waar McLaren Vale goed in is: prachtige shiraz. In het mediterrane klimaat van deze regio heeft deze rode druif het al anderhalve eeuw reuze naar z’n zin, dus de expertise die lokale wijnmakers hebben is enorm.

Je hebt de mogelijkheid om onze wijn nu al te bestellen!

Misschien een overbodige toelichting, maar we gaan natuurlijk niet lopen klooien. Alle stadia van het produktieproces doorlopen we met Mike aan onze zijde en goddank is hij niet de minste. Om een idee te geven:

• Gemtree Vineyards, dat sinds 1998 wijn maakt, was in 2009 een van de ‘Dark Horses’ van de Australische wijnautoriteit James Halliday, oftewel veelbelovende wijnbedrijven die we allemaal in de gaten moeten houden.
• De Britse Jancis Robinson, een van ’s werelds meest invloedrijke wijnschrijvers, noemde onlangs Gemtree’s 2006 White Lees Shiraz ‘a truly ground-breaking wine’

Mike, altijd te porren voor een experiment, vindt het een geweldig plan, zolang dit duidelijk is: “One thing we are not going to do, is make average booze.”

Continue Reading »

Tags: McLaren Vale, shiraz, wijn

Ogenschijnlijk zijn er weinig redenen om het Australische gehucht Serviceton te bezoeken. Het plaatsje telt krap vijftig inwoners. De verf bladdert van de houten bungalows. Er staan autowrakken in de voortuinen. Er is een postkantoor annex general store, die alleen ’s ochtends een paar uur is geopend. Vanaf de omringende grasvlakten blaast de warme wind door de lege straten.

Maar er is ook een vervallen, monumentaal treinstation.

En er is een lied over Serviceton. Een lied van Tom Waits. Een prachtig, droevig nummer, Town With No Cheer genaamd, dat als geen ander de eenzaamheid van het Australische platteland bezingt. Een nummer dat in je hoofd blijft rondspoken. Het is dit nummer dat mij naar Serviceton heeft gelokt.

Het ooit levendige plaatsje dankt zijn ontstaan aan de spoorlijn Melbourne – Adelaide. Bij de aanleg van die spoorlijn werd halverwege, op de grens van de staten Victoria en South Australia, een treinstation gebouwd: Serviceton Station. Omdat Australië toen nog geen federatie was, moest iedereen hier uitstappen om door de douane te gaan. Reizigers moesten vaak enige uren zoet brengen en dus groeide er rond het station een nederzetting die kon bogen op een hotel, een kapper, verschillende winkels en uiteraard enkele bars. Maar toen Tom Waits in 1981 met de trein in Serviceton arriveerde, was van dat alles niks meer over. Er stopten nauwelijks nog treinen. De winkels waren dichtgespijkerd, de huizen verlaten. Maar wat hem vooral dwarszat, was dat spoorwegmaatschappij Vic Rail de stationsrestauratie had gesloten. Nergens kon hij een biertje krijgen. Vandaar dat hij op zijn klassieke album Swordfishtrombones lamenteert: “Niets droeviger dan a town with no cheer.” Een paar jaar later werd Serviceton Station definitief gesloten. Sindsdien raast de sneltrein van Adelaide naar Melbourne zonder te stoppen voorbij. Continue Reading »

Tags: Serviceton, Tom Waits

Vintage 2010 is looking pretty good:

Tags: McLaren Vale, shiraz, vintage

Go to the beach, have a barbie, get drunk. Oh yeah, and dress up in Australia-Flag-themed stuff. There you have Australia Day.  Loved it.

Tags: Australia Day, Glenelg

Mijn stuk (helaas niet online) over goudzoeken en goudzoekers in Australie staat deze week in NRC weekblad. Een radio documentaire over hetzelfde onderwerp wordt eind februari in Holland Doc Radio (elke zondagavond om 21.00 uur op Radio 1) uitgezonden.

Tags: gold, goud, kalgoorlie, western australia